پرندگان مهاجر

پرندگان مهاجر

معمولاً با شنیدن نام پرندگان مهاجر پرستوها را به یاد می آوریم اما پرستوها تنها یکی از پرندگان مهاجر هستند. در ایران نود و پنج گونه پرنده مهاجر شناسایی شده که در پاییز ایران را ترک می کنند.
از نظر مهاجرت پرندگان به سه گروه تقسیم می شوند.
گروه اول پرندگان بومی هستند. این گروه تنها در محدوده پراکنش خود جابجا می شوند.
گروه دوم پرندگان نیمه مهاجر هستند که برخی از آن ها مهاجرت کرده و برخی در محل زادآوری باقی می مانند تا از جوجه ها مراقبت کنند.
گروه سوم پرندگان مهاجر هستند که با تغییر فصل مهاجرت می کنند تا از سرما و گرمای شدید خود را حفظ کنند.
برخی مهاجرت ها در مسافت های طولانی انجام می شود و برخی در مسافت های کوتاه. برای مثال سهره ها زمستان را در زمین های پست جلگه ای گیلان و مازندران می گذرانند و تابستان به ارتفاعات البرز شمالی می روند در حالی که مرغ باران امریکایی از امریکای جنوبی تا شرق کانادا بدون توقف بر فراز اقیانوس پرواز می کند.
برخی پرنده ها در ارتفاع پایین پرواز می کنند اما برخی دیگر در ارتفاع سه هزار متری پرواز و مهاجرت می کنند.
اکثر پرندگان در طول مسیر مهاجرت برای تغذیه و استراحت توقف های کوتاهی دارند. بسیاری از این پرندگان از غرب سیبری و غرب اروپا به سمت ایران می آیند. برخی زمستان را در تالاب های شمال ایران می گذرانند و برخی پس از مدتی استراحت به سوی تالاب های جنوبی کشور می روند. تالاب هایی همچون تالاب انزلی در شمال و تالاب شادگان در جنوب از جمله مهمترین مناطق زادآوری این پرندگان در ایران و دارای اهمیت بین المللی می باشند.
بسیاری دیگر از پرندگان مهاجر تنها از کشورمان عبور می کنند و به سمت آفریقا و یا شبه قاره هند می روند تا زمستان را در آن مناطق بگذرانند و از جوجه هایشان مراقبت کنند.
دانشمندان تلاش زیادی برای آشنایی با دلایل و نحوه این مهاجرت انجام داده اند. کمبود غذا یکی از دلایل مهاجرت است. دلیل دیگر تغییرات هورمونی ناشی از تغییر زاویه تابش نور خورشید و تغییر آب و هوا می باشد.
اما در مسیر یابی عواملی همچون کوه ها و رودخانه ها و نوار ساحلی در کنار میدان مغناطیسی کره زمین تاثیر گذار و دارای اهمیت است.
در سال ۲۰۰۶٫م روز دهم مه برابر با بیست اردیبهشت به عنوان روز جهانی پرندگان مهاجر نام گذاری شد. هدف از این نام گذاری آموزش و تشویق مردم به حفظ این پرنده های مهاجر و جلوگیری از شکارشان بود. متاسفانه در کشور ما هنوز تلاش ها برای کاهش شکار و جلوگیری از تخریب زیستگاه این جانوران تقریباً بی ثمر بوده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *