قمری خانگی

قمری خانگی

همه ما این پرنده های به ظاهر ساده لوح را در اطراف منازل خود دیده ایم. این پرنده که با نام های مختلفی از جمله قمری خانگی، یاکریم، کوکو و موسی کو تقی شناخته می شود به خوبی توانسته خود را با انسان و زندگی شهری وفق بدهد.
قمری خانگی در بسیاری از مناطق جنوب آسیا، شبیه قاره هندوستان، خاورمیانه و جنوب صحرای آفریقا زندگی می کند. در بیشتر مناطق ایران به اشتباه به آن ها یاکریم می گویند در حالی که یاکریم در اطراف روستاها و دور از انسان زندگی می کند اما قمری خانگی در نزدیکی انسان و در شهرها زندگی و لانه سازی می کند.
لانه های ساده ای که در مکان های ظاهراً نامناسب می سازند و عدم ترس و فرارشان از انسان موجب شده تا بسیاری از مردم این پرنده ها را احمق و ساده لوح بدانند اما به ندرت لانه های آن ها در معرض باد و باران و یا شکارچیانی همچون گربه ها ساخته می شود.
در زمان تولید مثل پرنده نر و ماده لانه ای ساده می سازند و در آن تخم گذاری می کنند و معمولاً ماده روی تخم ها می خوابد تا جوجه ها پس از پانزده روز از تخم بیرون بیایند. جوجه ها سریع رشد کرده و بعد از پانزده روز می توانند از لانه خارج شده و پرواز می کنند.
اگر با لانه آن ها مواجه شدید سعی کنید به آن نزدیک نشوید. علارغم اینکه معمولاً از انسان ها فرار نمی کنند اما گاهی نزدیک شدن انسان ها به لانه موجب می شود تا لانه و تخم ها و یا جوجه هایشان را رها کنند!
این قمری ها که از خانواده کبوتریان هستند جثه کوچکتری نسبت به سایر کبوتریان دارند. پرهایشان خاکستری مایل به صورتی است. در گردنشان طوق دارند. آن ها را معمولاً به صورت تنها و یا جفتی می توان یافت و به صورت گروهی دیده نمی شوند.
قمری خانگی مانند سایر قمری ها و کبوترها از دانه ها، غلات، علف ها، حشرات کوچک و خرده های نان تغذیه می کنند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *